در تداوم مباحث گذشته و انسجام و تدوین مباحث آینده به اختصار مباحثی حائظ اهمیت ، و نقش برداری می باشد که ذیلا بدان اشارتی کوتاه خواهم داشت .

ترسیم راه و مسیرو در جهت نیل به اهداف و حرکت در سمت و سوی حیات ابدی و زندگانی جاوید با توجه به حضور و خلوت و انس و حمیت و ایثار و سجود و تسبیح و ..... می تواند راه گشای همه محدودیتها قلم داد کرد . هر راه و هر مسیری با توجه به نحوه انتخاب و گزینش و به دست آوری آن ، نیاز و احتیاج به متد و روش خاص ، در هدایت و بهره وری حرکت در مسیر می باشد . لذا بر اساس ترسیم چنین بلوکی به مدار زیر باید خویش را بیازماییم فلذا تا چه حد بتوان از آن سربلند بیرون آمد و نیز بر ضروریات و حد یقف آن و یا شاید هم نامحدودیت های آن ، تقویت باورها نمود خود آزمایی برای ما بیش نیست و ضرورت حضور همه بر طی طریق آن نیز برگشت به حضور قطرت درونی است.

پیش از ظهور و بروز چنین تصوراتی و ترسیم مسیر وراهی ، کنکاشی، بر ذهن و افکار و اندیشه ها و  آرمان ها و هدفهای گذشته زندگی (حتی در محدودیت گذر عمر) و اصول بینشها و پویشها و ریزشهای زندگی  می تواند قدمی بسیار امید دهنده و شارژ کننده و نشاط دهنده آمال و آرزوها و در نهایت به ما انگیز های متعالی عنایت کند .

پس ، از آنجاکه مرور بر خود داشتن ، سیر منطقی و متحرکی است داریم ؛ که چرا! چرا!

می خواهم آغازی اینچنین کنم که ما نوشیده ایم پیش از آنکه به تشنگی رسیده باشیم و وجود خود را تلنبار اطلاعات کرده ایم پیش از آنکه به اشتها آمده باشیم و با سئوالها گلاویز شده باشیم و به کلمه ها رسیده ایم پیش از آنکه به معناها ذست پیدا کرده باشیم از این روست که نه تشنه ایم و نه به اشتهاء آمده ایم و نه به معانی رسیده ایم . پس بی خیال نیاز و ضرورت و درک و آگاهی و شعور و شناخت و حیات و درود بر تلاش و حرکت و خوردن و بردن و شکم پرستی به گونه اسلامیتی آن ، و از همین جاست که اندیشه و ذهن خویش را به گاراژی پر از کلمه ها و مطالب گوناگون کرده ایم و به نرخ روز از آن نان می طلبیم ، و هر روز به پر خوری فکریمان افزوده می گردد تا شاید روزی به مدارجی دنیایی دست یافته و نتیجه گرا شویم.

اما همه به فرض درست ، مهم آن است که از کجا آغاز کنیم و با تحلیل گذشته و ترسیم آینده چگونه بر مسیر (جهت) ، روش (متد) و هدف خویش سوار شویم.

چگونه نگریستن و چگونه ماندن و چگونه زیستن را بر چه چیز مقدم بداریم تا بینشها عوض گردد . نگرش خویش به پیرامون را بر چه اساسی معیار سنجی و ارزیابی کنیم .

اما خوب است که ماهیت نگرش بر اساس تنها چیزی باشد که بتئان همه چگونه ها را بر اساس آن طرح ریزی کرد ماهیتی ماورائی و یا شاید درونی و خودی ، ماهیتی که هویتی آشکار در نگاه ما دارد و احساسی پا برجا و دیرینه بر زمان ومکانمان ،"حرکت" ، که دست مایه همه تغییرها و دگرگونیها و بر هم زدنهای طبیعی و غیر طبیعی است . پس نگرش بر چگونه ها و چراها و آیاها و اماها و اگرها و روش ها و جهت ها و هدفها ماهیت حرکت را بر لازمه وجود ما و سیر متعای و حقیقت کمال و رشد انسان را آشکار و بهره مند و عزتمند خویش می دارد .

باشد که در راه این اصول از جان و جسم و روح گذشته، و به دریای حقانیت و یگانگی و وحدانیتش متصل گردیم .

و گناه از چنین زبانی که نتواند به تسیبح تو آید لایق این همه خواستگاه نیست . 

سلام

اكنون زماني است كه با يد نگاره ها و آموزه هاي فكري و انديشه اي را با هدف سير در حركت و پوياي و تلاش به منتها تعاي و كمال ورشد خويش برسانيم چرا كه زمان زمان درنگ نيست زمان زمان گذر است .

اما چه شد كه آمدم ديدم خلوتي و نمايي بهتر از گذر انديشه خويش بر اذهان از اين راه نمي يابم وهم انديشي و مرور نوشتهايم مرا خواند بر تذاوم آن.

دوستان عزيز كاش همه ما اشتراكي بر پايه اصلي پيذا ميكرديم كاش آن اصل وجود مي بود و آن اشتراك را دردي بر آن اصل.

كاش همه يك فكر و يك دغدغه بر زندگي مي يافتيم همه ما يك به يك

كاش سدي بر سر راه اين اصل نمي يافتيم

كاش زندگيها بر پايه آن اشتراك مي بود و به تبع دوستيها و رفاقتها ..

اما آغازي را بايد باشد بر حركت ، و مسيري براي آغاز آن ، راستي كدام ما از ابتدا و از مسير مي آييم ، كدام ما انديشه خويش را در جهت مسير و بروز رساني حركت و تغيير در خود به زحمت انداخته ايم كدام ما بالغ شده ايم و كدام ما بر اين بلوغ احساس مسئوليت مي كنيم.

آري ؛ بلوغي كه نه دست مايه جسمي است و نه دست مايه عقلي چرا كه هم بلوغ جسم بر همه به ظهور مي نشيند و هم قانوني بر ارتباط بين پديده ها و تجزيه و تحليل دادها كه نهايت روابط منطقي مي آفريند رامي توانيم بر همه نظاره گر باشيم.

اما اشاره هاي من بر بلوغ ، ظهور فكر ، و بلوغ فكر است شايد كهنه گويي من بر آن تاثيري بر وجودم نداشته باشد اما گفتن و نوشتننش را لازم ميبينم

از فكر گفتن چيزي براي گفتن پديد نمي آورد و فكر كه مترادف نياز و درد است بر اصلي چون نگفتن بر پاست پس خود را به ابتذال گفتن در اجتماع نمي فروشد آيا نه اين است!!

و اين جاست كه تفاوتها  و تضادها بر همه آشكار نيست چرا كه تا همگون اين وجود "نه" و مستتر بر آن نباشي آن را نمي يابي .

اما حرف و سخن بسيار است كه شرط اول آن را يافتن اينچنين وجودي پر نياز است تا به شرط دوم كه هم دردي رسيد و طي مسير و مراتب بعد

حال كسي بر تلازم حركت در اين  مسير هست

من دست پر مهر هر كه اين نياز را دارد مي فشارم

منتظر نظرات شما هستم

جهت دسترسی آسان همه دوستان این آدرسها را می گذارم